ഞാനിപ്പോള് മരണത്തെ പ്രണയിക്കുന്നു.
നീയൊരു കുളിര്തെന്നലായ്,
സ്നേഹസാന്ത്വനമായെന്നെ പുല്കുന്നതെന്ന്?
ഓരോ പനിപ്പോളയിലും നിന്നെ ഞാനറിയുന്നു..
മൂര്ധാവില് മുഗ്ധമായ് ചുംബിച്ച്,
രോമാവ്രുതമാം മാറോട് ചേര്ത്തണച്ച്
എന്നെ നീ കൂടെക്കൂട്ടില്ലേ?
കരയിലെ അലമുറകള് എനിക്ക് പ്രശ്നമേയല്ല.
സ്വപ്നം കൊണ്ട് തറ കെട്ടി,ഞാനെന്റെ വീടിന്.കണ്ണീരില് ചെങ്കല്ചുമര്പണിതുയര്ത്തി മെല്ലെ.വിയര്പ്പില് കുമ്മായം കൂട്ടി വാര്ത്തൂചരിഞ്ഞ മേല്ക്കൂര.കണ്ണീരു കോരി നനച്ചു,ആഴ്ചകള്,മാസങ്ങള്,ആണ്ടുകള്.പിന്നെ,സ്വപ്നവും, കണ്ണീരും,വിയര്പ്പും കൊണ്ടുമിനുക്കിയെടുത്തു ചുമരുകള്.ഇനി നിറം പൂശേണ്ടെന്ന് എഞ്ചിനീയര്.കൂട്ടുകാരന്റെ അകല്ചയിലേയ്ക്ക്തുറവിയായി ജനവാതിലുകള്.നെഞ്ചു പൊട്ടിയൊഴുകിയ സങ്കടങ്ങള്തറയൊരുക്കി കിടപ്പറയ്ക്ക്.ഉള്ളുപൊള്ളിയ ചൂടില് ഒട്ടിച്ചെടുത്തുമരക്കഷ്ണങ്ങള്,സ്വീകരണമുറിയില്. എന്റെ നിശ്വാസങ്ങളില് അടുപ്പുകൂട്ടിഒരുക്കിയെടുത്തു അടുക്കളയെ.അങ്ങിനെ എനിക്കുമൊരു വീടായി..എന്നിട്ടോ-ഞാനതിനെ ഇട്ടിട്ടു പോന്നു,തനിച്ചാക്കി..വിളിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു,പാവം ഇപ്പോള്.
